Ne kadar da şımarığız!
Çocuklar ölürken,kadınlar dövülürken,adamlar vurulurken… şiddetmiş. Pehh!
Sevdiğimin canı yansın hele! Kim takar iş yerindeki yalakayı?
Kimmm takar cevaplanmamış mesajı?
Kimmm takar patronumun yediği hakkımı?
Kimm takar söyle kim terliklerimle sokakta kalsam hemcinslerim gibi?
Parasızlıktan çakılıp kalsam tecavüz gibi her sevişmeye katlansam ‘eş’im dediğim adama, arkadaşımın beni ihmal etmesini umursar mıyım?
Evladım maganda kurşunundan yaralansa,kalp atışlarının sayıldığı makinenin başında beklerken aşkı düşünür müyüm?Yıllarımı çalışarak geçirip aldığım evim,bir sarsıntıyla yıkılsa başıma, sükut için sustuklarım yakar mı hiç canımı? Şımarığım ben.
Şiddetsizliği kendime uyarlamış,elimde şarabımla battaniye altında tok karnımla,aç olanlardan daha fazla yiyeceğin çöpe atıldığı bu dünyaya psikolojik şiddet en kötüsü der miyim?
Gerçek bir şiddet var dışarıda.
Can yakan,eti kanatan savaş var gözlerimin önünde. Neymiş? Bakmaya dayanamıyormuşum. Es geçtiğim haberlerde insanların gerçekten yaşadığı şiddet var. Yazıklar olsun bana. Yazıklar olsun bize be.
Şiddetsizlik için susuşlarım varsa,gül ağacının dibine gömdüğüm hıdırellez hayallerim de var.
Güneş gibi aydınlanan gülüşlerim var tek bir yara izi olmayan yüzümde.
Tornavida gibi bedenim var beni sağlıkla taşıyan.
Dışarıda gerçek şiddet var.
Kana kan,dişe diş şiddet. Acımasızca inen yumrukların bıraktığı histen bir haberim. Geçmişte bir iki tane yemişliğim olsa da bugün beni benden başka kimse üzemez diyen bilincim var. Boyun eğmeyen özgürlüğüm var. Canım ne zaman istese iki tek atacak param var.
Dışarıda gerçek bir şiddet var. Teneke çatı altında aç çocuklar analarını bekliyor. Ben neye üzülüyorum? Az sevildiğime,aptal yerine konduğuma,sevmediğim bir işte çalışmama?
Düpedüz aptallık. Ayakları çıplak dilenen çocuklardan da mı utanmadım kırılırken? Öz babasından çocuk doğuran kızdan da mı çekinmedim şiddet hakkında caka satarken?
Yazıklar olsun bana be.
Kocaman gülüşlerim var benim. İlham olan umutlarım,inançlarım var. Bedavadan dağıtacak çokça sevgim var.
Sevgi… şiddetin zıt anlamlısı sevgi olmalı. sevginin olduğu yerde şiddet olmamalı. Olamaz.
Şiddetsizliği değil sevgiyi öğrenmeliyiz bence. Sevgi sandığımız sanrılarımızın farkına varıp doğru düzgün sevebilirsek, bencillikte kalmaz şiddet de,mahrumiyet de. Verebilen insan mutludur. Vermekten mutlu olan insan sevgiyi bilir. Sevgi kadere bırakılamaz.
Sevgi kategorilere ayrılamaz. Şunları severim ama bunları sevmem olmaz. Her şeyi sevsek ne olur? İnsanı insan olduğu için,güneşi bizi büyüttüğü için. Şiddetsizlik mi istiyorsun?
Karşılık bulamasan da sev kardeşim. Anla.
Sevgi nedir bilmeyen,bilmek istemeyen,anlamak istemeyen tüm aşağılıkların ….. Oh be!
